Mijn levensweg

In mijn leven gebeurden twee ingrijpende gebeurtenissen in korte tijd. Dingen die mijn leven niet alleen raakten, maar echt veranderden.

Tot dat moment was ik vooral bezig met pijn vermijden. Met proberen zo veel mogelijk gelukkig te zijn. 

Maar door wat er gebeurde, verschoof er iets. Ik ging mezelf andere vragen stellen. Niet meer: Hoe voorkom ik dat ik pijn voel? Maar: Hoe blijf ik aanwezig als het moeilijk wordt? Hoe kan ik groeien op de plekken waar ik liever weg zou bewegen?

Inmiddels ben ik meer dan vijftien jaar bewust bezig met persoonlijke ontwikkeling, innerlijk werk en spiritualiteit. Ik heb veel onderzocht, ervaren en geleerd. Via verschillende wegen.

Mijn eigen weg ging ook over pleasen. Over scannen of ik erbij hoorde. Over harmonie bewaren. Over mezelf aanpassen. Niet omdat ik geen kracht had, maar omdat ik ergens had geleerd dat aanpassen een manier was om dichtbij te blijven.

Daarom begrijp ik van binnenuit hoe het is om jezelf kleiner te maken. Om niet uit te spreken wat je echt voelt. Om te wachten op erkenning van de ander, terwijl je jezelf langzaam kwijtraakt.

En juist op dat gebied ben ik steeds meer gaan staan.

Niet perfect. Niet boven de ander. Maar wel eerlijker, steviger en vrijer.

Als mens breng ik rust, aanwezigheid en helderheid. Als coach kijk ik scherp, zonder hard te worden. En als man ben ik me bewust van de plek die ik inneem in dit werk. 

Mijn visie

Voor mij begint verandering bij bewustzijn.

Waar je niet bewust van bent, kun je ook niet veranderen. Verandering begint dus met helder zien wat er gebeurt. Daarbij is het belangrijk dat je exact begrijpt waarom je doet wat je doet. Van daaruit kun je bewustere keuzes maken.

Niet alleen vanuit wilskracht of een doel dat je jezelf hebt opgelegd, maar vanuit waarden. Vanuit de vraag: wie wil ik zijn, ook als het spannend wordt? Ook wanneer niemand kijkt?

Soms is het antwoord voor verandering simpeler dan we zouden willen. Juist daardoor zoeken we vaak verder. Naar iets nieuws. Iets groters. Iets bijzonders. Iets wat meer hoop geeft, of op korte termijn goed voelt. En natuurlijk kan dat iets brengen.

Maar verandering vraagt moed. Niet de moed om in één keer iemand anders te worden, maar de moed om te blijven oefenen. In kleine stappen, op de juiste manier, steeds opnieuw. Juist op de plekken waar je normaal zou vermijden, pleasen, terughouden of jezelf aanpassen.

Herhaling over tijd. Dat is vaak minder spectaculair dan we hopen, maar wel waar echte verandering ontstaat.

In mijn coaching werk ik met methodes die goed onderbouwd zijn, gecombineerd met mijn levenservaring, intuïtie en aanwezigheid.

Ik geloof niet in alleen praten over wat er gebeurt. Je moet ook ervaren wat er gebeurt. In je lijf. In contact. In beweging. 

Beweging helpt je uit je hoofd en uit je verhaal te komen. Je lichaam laat vaak sneller zien wat er werkelijk speelt dan woorden kunnen uitleggen. Waar je vastzit. Waar je terughoudt. Waar ruimte wil komen. Waar iets weer mag stromen. Daar ontstaat helderheid die je niet vanuit je hoofd kunt forceren.

Naast het bezig zijn met groei is het ook belangrijk om te accepteren waar je nu bent. Om te zien wat er wél is. Wat je al hebt ontwikkeld. Wat er al aanwezig is in je leven.

Want als de focus alleen ligt op wat er nog anders moet, kan werken aan jezelf eindeloos worden. Alsof je eerst beter moet worden voordat je mag ontspannen in wie je nu bent.

Vanuit acceptatie kun je veranderen zonder jezelf steeds te hoeven verbeteren.

Als je mij zou kennen, zou je weten dat...

Ik vaak de mogelijkheden zie om door rood te fietsen. 🙂

Er iets rebels in mij zit. Als iets héél erg volgens de regels moet, krijg ik vaak meteen zin om ergens een raam open te zetten. Even lucht erin. Even kijken of het anders kan.

Ik hou van avontuur en nieuwe dingen proberen. Van het onverwachte. Van net buiten de bekende route stappen. Daar voel ik vaak het leven het meest.

Ik hou van abstract schilderen. Van creëren op een doek. Veel kleur, veel intuïtie. En tijdens het schilderen ben ik misschien wel het meest in flow. Dan lijkt het wel alsof elke penseelstreek klopt.

Dansen als een rode draad door mijn leven loopt. Niet omdat ik er van nature zoveel aanleg voor heb, maar omdat dansen voor mij vrijheid is. Een manier om zichtbaar te worden, ruimte te geven aan wat in mij beweegt, en te verbinden met anderen zonder woorden.

Ik ook van boksen hou. Omdat je daar niet eindeloos kunt nadenken. Je bent scherp, aanwezig en meteen in je lichaam. Je staat tegenover iemand en je kunt niet zomaar afhaken. Juist in die confrontatie ontstaat iets eerlijks. Iets levends.

Ik vaak rustig blijf als er ineens iets gebeurt, als een moment kantelt. In de hectiek houd ik overzicht.

Ik graag uit de emotie stap om van bovenaf te kijken naar wat er werkelijk speelt. Niet om afstand te nemen, maar om eerlijker te kunnen zien.

En dat ik niet van bullshit hou. Niet jezelf anders of groter voordoen dan je bent. Niet zomaar wat doen zonder verantwoordelijkheid te nemen voor wat je doet.